Το πρόσωπό σου είναι σαν μια μελωδία,
Δεν θα αφήσει το κεφάλι μου ήσυχο
Η ψυχή σου με στοιχειώνει
Και για την μνήμη δεν υπάρχει καμία θεραπεία
Κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου
Είναι σαν ένας σκοτεινός παράδεισος
Κανεις δεν συγκρινεται μαζι σου
Δεν υπάρχει ανακούφιση,
Σε βλέπω στον ύπνο μου
Σε νιώθω στα όνειρά μου
Οι ποιητές συνεχίζουν να γράφουν αυτό που γράφουν
Κάπου άλλου πέθανε μια άλλη φλέβα
Έχω τις ουλές από το αύριο και θα ήθελα να δεις
Ότι είσαι το αντίδοτο σε όλα για μένα.
Ένας αστερισμός των βλεφαρίδων σου
Καίει τα πάντα και στη συνέχεια καίς και την τέφρα
κανένα σημάδι πια απο σένα…
Βαλτώνεις, θολώνεις και χαλάς τα χνάρια που περπατήσαμε μαζί.
Η αγάπη σου είναι στον αέρα
Με τυφλώνει με καπνό
το κάρμα ποτέ δεν ξεχνά
Υποφέρω στην σιωπή σου.
με ξαναστέλνεις πάλι πίσω στην αρχέγονη λάσπη
στο πρωτογενές αυτό υλικό που είμαι δημιουργημένος.